من شعرم و تو شاعرم

من جاری می شوم و نگاه تو سبد سبد غزل تازه

من آه می شوم و حضور تو گرمی آغوش گناه آلوده 

من سکوت می کنم و تو هیجانی پر از رنگ ملیح مهربانی

من چشم می بندم و تو رؤیای صدپاره لبخند 

من فقط ذوب می شوم و تو

رقص کنان شعله می گیری!

.

.

.

.

.

.

.

و من چقدر

دست و پایم گم می شوذ وقتی

“شعر” می شوم!

شاپرکی می شوم رها

سبک

پر از هوای پرواز

پر از رنگ نسیم

پر از برق آفتاب

چه خوب “شعر” می شوم در چشمان تو

پروانه های نگاهت

چه زیبا نشانم می دهند

نشانی برکه سبز محبت را

باغبان من مرادر میان دستانت بکاربه پایم آبیاری کن با چشمانت بتابد بر من تا از میان دستانت تا توقد بکشم میخواهم با تو هم اندازه شومگاهی اگر شد جوری که انتظارش هم نباشد مرا بوسه ده آنوقت از ذوق سرخ شوادامه مطلب

دختر شعرو شراب و اینه ای نشسته بر سوزناک ترین اوج آوازکه هجران را روایت میکندچنان از چشم های تو شعله بر گیرم که بازی شراره هایش خیره گی چشم های تو باشد تو هی بنشینی به تماشاو این عاشقانه برای توسوختنادامه مطلب

رنگ می بازد

هفت رنگ خانه های ذهنم

بداهه های تو که

جوانه می زند!

خالی می شوم

از هر حسی

به خلسه می روم

بی تعلق و بی وزن

نجوا کن باز

مزمزه کن واژه ها را

مرا تا آسمان راهی نیست

بادبادک پروانه ای من

محبوبم!

.

.

.

ممنون از لطف

چه غم انگیز دختر شعر های من در لحظه ای دیدم خود را چون مسافری که به اجبار می بردنش در قایقی کوچک به سمت سرنوشتی محتوم من دست دراز کردم به سمت گیسوانت اما تو ایستاده بر ساحل با لبخندی و چشمانی بی حالتادامه مطلب

باز من ماندم و امتداد خیابان بی انتها قدم قدمدر خلوتم تنهاصدای گامهاستصدای سکوت پیچیدهصدای چکیدن اشکصدای بی نظم دلتنگی آرام فرو می رومدر مذاب خودم شاید گوشه دیگری از زمین هملبخند نشان غم باشد! ...اینادامه مطلب

میان نگاههای شیشه ای دلتنگ برق نگاه توامدلتنگ هیجان شعرهایتکه از چشمانت می تابید دلتنگ تودلتنگ ظرافت انگشتانتمیان دلهره دستانم دلتنگ کنج خلوت کافهداغی قهوهسردی ترس دلتنگمدلتنگ...و من دلشکسته فقط دلشکسادامه مطلب

.

.

.

مرسی

.

.

.

و باز و باز تکرار کن

که منم

که به شنیدنش

اعتیاد دارم.

چه غم انگیز اگر ،

بدانی همینقدر ،

اشتباه دیده ای،

اشتباهی سروده ای

افسوس !

تمام خودت را بباری

جایی

که روییدنی نیست .

خب باشد،

میروم خود

با تمام خودم ،

واژهایم ،

دلتنگی هایم،

همان جای دور!

که شاید

آسوده باشدش

امتداد رفتن اش.

ترمه چیده ام

به آینه و قرآن و آب

کنار سبزه ام بنشین

تا سیر نگاهت کنم

نفس بکش

تا مستم کند

عطر سیب نگاهت

سُمبل احساست را

شیرینی سمنویم کن

تا بیفتد از سکه

هرچه شیرینی دنیاست

دستهایت را به من بسپار

می خواهم سنجد آرزو بکارم

گلهای زردش

گرمای شروع پاییز است

دلم سیر و سرکه جوشیده است

از هیجان و بیقراری

من

همان ماهی تنگ بلورم

که حافظه نگاهم کوتاست

طولانی دوستم بدار

کوتاه می آیم

دو قدم بعد مهتابچهار وجب بالاتر از زمینحوالی سرمه ای آسمانستاره می باریددر آغوش بی پروایی و وزیدن گرفتنسیم سبک دلباختگی تو در من جوانه زدیقد کشیدیبزرگ شدیو من در توریشه دواندم فصل زندگی منعوض شدهیچ چادامه مطلب

چند وقتی است

که می چرخد در فضای اینجایم

عطر پیکر معشوق

هر جا میرم هست

بوی آشنایی

شامه ام می بوید و می جوید

در تو در توی اتاق ها

روی طاقچه

میان سفره هفت سین

همه جا

گویی جای پای نگاه توست

و عطری که از تو است آکنده

من شب را گذراندم

در وسوسه آغوشت

که آن طرف شعله می افروخت

تو را چگونه می خواندمکه خطوط مورب اندامت را خواندن نمی دانستم.تو را چگونه می یافتم که دستان من با مخملین گلبرگهای تو نا آشنا بودشعر واره آمدی میان امی های نا بلد ادراکممی دانی اخر،ما در قبیله به هبوط ادامه مطلب

اشوبم و دلتنگ

توانم نیست "شعرم" را گریز

و هیاهوی اشوبم را

تدبیر چیست

منم این میانه که تنها

دلم خوش است به توی ان طرفتر

که مرا به شور شعرم کشاندی.

و اوردی مرا به یاد

رویای برباد رفته را

.

.

.

شاید روزی

قبل تولد

یا کمی قبلتر

کسی پرسیده باشد

می خواهی بروی

به سرزمین تنهایی؟

و ما گفته باشیم

آری!